هاناشیرو چومو در سال 1869 متولد شد و در همان سال‌های خردسالی، تمرینات خود را زیر نظر سوکون ماتسومورا آغاز کرد که بسیاری او را بزرگترین استاد کاراته می‌دانستند. ماتسومورا در آن زمان فردی مسن بود و هاناشیرو شاگرد یکی از شاگردان ارشد ماتسومورا یعنی ایتوسو بود. ایتوسو بیش از هر فرد دیگری به پیشرفت کاراته مدرن کمک کرد و در آغاز قرن، جنبشی را براه انداخت تا توته (کاراته) را وارد سیستم مدارس اُکیناوا کند. هاناشیرو با ایتوسو ماند و در نقش کمک مربی تا اواخر عمر ایتوسو (1915) به او کمک کرد.

هاناشیرو درسالهای آغازین قرن بیستم در یک مدرسه راهنمایی در شهر شوری مشغول به آموزش ژیمناستیک بود که از این طریق فرصتی پیدا کرد که با معرفی کاراته به مدیران مدارس به ایتوسو کمک کند.

صحبت درباره زندگی هاناشیرو چومو بدون بحث درباره یکی دیگر از شاگردان ارشد ایتوسو یعنی کنتسو یابو، کار دشواری است. یابو بعنوان مبارزی بدون شکست در مبارزات نفس‌گیر خود از شهرت فراوانی برخوردار بود.

این دو از تجارب مشترک و فراوانی برخوردارند و در زمینه کاراته نیز قابلیت‌های مشابهی را دارا می‌باشند. در تست‌های پزشکی آزمون ورودی ارتش ژاپن در سال 1891، هر دو از فیزیک بدنی استثنایی برخوردار بودند. در دهه نخست قرن بیستم در آموزش کاراته در مدارس اُکیناوا، هر دو از پیشتازان این امر بودند. آن‌ها در مدارس نظامی نیز دست به آموزش هنر توته (کاراته) زدند و هر دوی آنان در گردهمایی اساتید اُکیناوا که در سال 1936 برگزار شده بود، حضور داشتند. در آن همایش بود که هنر توته‌جوتسو رسماً به کاراته‌دو تغییر نام داده شد.

شوشین ناگامینه بعنوان بنیانگذار سبک ماتسوبایاشی‌ریو و مولف کتاب "ماهیت کاراته اُکیناوایی"، داستانی جالب در خصوص رابطه هاناشیرو و دوست قدیمی وی، یابو نقل می‌کند:

نفرات نشسته از راست به چپ: چوجون میاگی، هاناشیرو چومو، کنتسو یابو، چوتوکو کیان

ناگامینه هنگام تحصیل در واحد پلیس مرکزی شهر توکیو در سال 1936، آن دو را ملاقات کرد. کنتسو یابو به او هشدار داد که در توکیو مراقب کاتاهای کاراته باشد چرا که متوجه شده بود ژاپنی‌ها اصل کاتاها را دارند تغییر می‌دهند (این اتفاق اولین بار از سوی شاگردان ژاپنی فوناکوشی در انجمن کاراته ژاپن رخ داد) و به ناگامینه نیز توصیه کرد که برای حفظ قواعد اصلی کاتایی که او آموزش می‌داد باید تلاش بیشتری کند. برای ناگامینه جالب بود که هر دو استاد را به طور همزمان ملاقات می‌کرده، درست 50 سال بعد از اینکه آن دو در دوجوی ماتسومورا تمرین می‌کردند، و این نشان از صمیمیت در دوستی آنان بود.

هاناشیرو تنها پیشرو معرفی کاراته به مدارس نبود بلکه همانطور که گفته شد جزء اولین کسانی بود که واژه کاراته را خلق کردند. در کتاب وی به نام "کاراته شوشو هن " که در سال 1905 به چاپ رسید برای اولین بار به واژه کانجی کاراته (دست خالی) برمی‌خوریم که بجای کلمه توته (دست چینی) استفاده کرده بود. هاناشیرو همچنین یکی از مربیان اولیه باشگاه پژوهش‌های توته اُکیناوایی (ریوکیو توته کنکیوکای) بود که در سال 1920 راه‌اندازی شده بود. این دوجو شاخه‌ی دیگری از یک انجمن بود که در سال 1918 توسط چوجون میاگی (بنیانگذار سبک گوجو ریو) تأسیس شده بود و هدف از تأسیس آن، ادامه آموزش‌های ایتوسو، هیگائونا و آراگاکی بود. آخرین نسل از اساتیدی که در خلال سالهای 1915 و 1918 از دنیا رفتند و جای خالی آنها احساس می‌شد.

در این دوجو بزرگترین اساتید اُکیناوا سوا از آموزش توته، دورهم جمع می‌شدند و با هم به تبادل نظرات و اطلاعات خود می‌پرداختند. هاناشیرو تنها مدرس این جمع نبود و سایرین همچون میاگی (گرداننده اصلی انجمن)، مابونی (بنیانگذار شیتوریو)، چوکی موتوبو (بنیانگذار موتوبو ریو) و ... . متأسفانه انجمن در اواخر دهه 20 میلادی منحل شد و اعضای آن اعلام کردند که آنان بدرخواست شاگردان خود دست به این اقدام زده‌اند. ولی زمان ثابت کرد چنانچه آنها دست به این کار نمی‌زدند، کاراته امروزی شکل دیگری بخود می‌گرفت.

از شاگردان شهیر هاناشیرو چومو، می‌توان از شی‌گـِرو ناکامورا، چی‌توسه (بنیانگذار چیتو ریو)، ناکاما چوزو، ذن‌ریو شیمابوکورو (بنیانگذار سی‌بوکان شورین ریو) و هیروشی کینجو نام برد.

هاناشیرو خود اذعان می‌دارد که کاتای ریوسان را از یک فرد چینی که تاجر چای بود فرا گرفته است و آن شخص کسی نیست جز استاد مسلم کونگ‌فو (سبک حواصیل سفید)، استاد گوکنکی.

گوکنکی برای شرکت چای ایکو چاکو کار می‌کرد و بین سالهای 1912 تا زمان مرگش 1940، در ژاپن مشغول تدریس حواصیل سفید (سبکی در کونگ‌فو) بود. گوکنکی عضو غیر رسمی کنکیوکای در دهه 20 بود و در طول این مدت با بسیاری از اساتید بزرگ اُکیناوایی در ارتباط بود.

سال 1945 سال بس ناگواری برای کاراته و در کل برای جزیره اُکیناوا بود. نبرد اُکیناوا به وقوع پیوست، توپ‌های ناوگان‌های ارتش آمریکا بر این جزیره آتش گشودند و سربازان ارتش آمریکا جزیره را به اشغال در آوردند (هم اینک نیز ارتش آمریکا پایگاه‌های بسیاری در نقاط مختلف جزیره دارد). در طول جنگ 82 روزه اُکیناوا تقریباً 60 هزار غیرنظامی کشته شدند. شرایط وخیم‌تری نیز پس از پایان جنگ به وقوع پیوست، عده زیادی از گرسنگی و بیماری جان باختند که از میان آنها می‌توان به اساتید کاراته و شاگردان آنها اشاره کرد. هاناشیرو چومو یکی از قربانیان آن دوران بود.

بالای صفحه