|
 كنوا مابونی بنيانگذار شيتوريو كاراته در 14 نوامبر سال 1889 در شهر شوری اُکیناوا به دنيا آمد. او به هفدهمين نسل يكی از شجاعترين مردان جنگی پادشاهی ريوكيو تعلق داشت. در كودكی از نظر فيزيكی ضعيف بود، اعضای خانواده اغلب داستانهايی از رشادتها و دلاوريهای اجداد و نياكانش را برای وي نقل میکردند و او هميشه رويای اينكه روزی از نظر فيزيكی قوی و مانند يكی از آنها شود را در سر میپروراند. در سيزده سالگی به عنوان هنرجو در دوجوي يكی از استادان معروف كاراته يعني استاد آنكو ايتوسو كه در شوری زندگی میكرد پذيرفته شد. مابونی هر روز آموزش میديد، در هر شرايطی حتی در طوفانهای سخت، و نهايتاً طی هفت سال او هنر كاراته شوری يا شوريته را آموخت.
زمانيكه بيست ساله شد، شروع به آموختن هنر كاراتهی ناها يا ناهاته نزد استاد كانريو هيگااونــّا كرد. بعدها اصول اين دو استاد بزرگ كاراته اُکیناوا اساس و پايه شيتوريو كاراته كه توسط مابونی ابداع گرديد، شد. مابونی بعد از فارغالتحصيلی از دبيرستان و پایان خدمت سربازی، حدوداً به مدت ده سال در اداره پليس مجمعالجزایر اُکیناوا خدمت كرد. شغل او ايجاب مینمود تاب به نواحی مختلفی از كشور برود و طی اين سفرها اين فرصت را داشت كه نزد اساتيد محلی كاراته شكلهای ديگر اين هنر را نيز بياموزد. همچنين هنر قديمی ريوكان بودو را نيز فراگرفت.
 آغاز قرن بيستم دوره وسيعی برای گسترش كاراته بود. در سال 1910 كاراته به عنوان يك درس مجزا در برنامهی درسی مدارس ژاپن گنجانده شد و اين به معنای شناسايی و قبول رسمی كاراته در ژاپن بود. اما هنوز هم کاراته فاقد يك تشکیلات استاندارد، منسجم و منظم بود. اكثر اساتيد بيشتر به آموزشهای فيزيكی بدن و تقویت مچها، آرنجها و انگشتان با استفاده از تخته ماكیوارا و كيسه شن توجه میکردند، در آن دوره لباس رسمی كاراته نظير چيزی كه امروزه میبينيم وجود نداشت.
در طی اين سالها بود که مابونی فعاليت آموزشی خود را آغاز كرد. مابونی بهمراه استاد خود آنکو ایتوسو به کمک یکدیگر مدرسه کارتهای را به منظور آموزش اين هنر رزمی تأسيس كردند. در 13 فوريه سال 1918 پسر ارشد او یعنی کِـنِـی متولد شد. در همان سال كنوا مابونی اقدام به معرفی کاراته در بین ژاپنیها كرد و اساتيد معروفی نيز در اين امر او را ياری نمودند. او جلسات متعددی را در خانه خود با حضور گيچن فوناكوشی، چوجی هاناشيرو، چوشين چیبانا، توكودا، شيمپان شيروما، سيچو توكومورا و هوكو ایشیکاوا جهت راهکارهای گسترش کاراته در ژاپن برگزار میكرد. علاوه بر اين در سال 1918 به او افتخار اجرای نمایشی از كاراته در حضور شاهزاده كنی و شاهزاده كاچو در مدرسه اُکیناوا داده شد. در سال 1924 كنوا مابونی به عنوان مربی كاراته در دو مدرسه معروف جزیره شناخته میشد و مفتخر به اجرای كاراته در حضور شاهزاده تیتی بو نيز شد.
 در سال 1925 مابونی و چند استاد ديگر، باشگاه كاراته اُکیناوایی را تأسيس كردند و رويای او برای تأسيس يك باشگاه ثابت آموزش كاراته به حقيقت پيوست. اكثر اساتيد معروف آن زمان مثل جوهاتسو كيودا، چوجون مياگی، موتوبو، چومو هاناشیرو، چوجو اُوشیرو، چوشين چیبانا و گوکِنکی از مربیان این دوجو بودند.كنوا مابونی و چوجون مياگی از مربیان ثابت آن باشگاه بودند.
همانطوری که قبلاً نیز اشاره شد، در آن دوران مربیان بيشتر روی آموزشهای فيزيكی تمركز میکردند، وقتی شاگردی از مربی میخواست تا چيزی را برای او توضيح دهد مربی به شاگرد فرصت میداد تا به او حمله كند تا سؤال او را با تکنیکهای دفاعی مختلفی پاسخ دهد و آموزش آنان فقط تمرين مداوم همان تکنیکها بود. همه اساتيد تكنيكهای مختلف و منحصر به فردی داشتند، اما شيوه اصلی آموزش همه آنها يكی بود، آموزش عملی.
سال 1927، سال مهمی برای كنوا مابونی بود. او با جيگورو كانو پایهگذار جودوی مدرن كه برای تأسيس باشگاه جودو به اُکیناوا آمده بود ملاقات كرد. چوجون مياگی و كنوا مابونی فرصتی يافتند تا تکنیکهای كاراته را برای کانو نمايش و توضيح دهند. كانو كاراته را فنی مناسب و ایدهآل هم برای دفاع و هم براي حمله يافت و لذا در مورد ضرورت گسترش كاراته در ژاپن صحبت كرد. سخنان جیگورو کانو بقدری در مابونی تاثيرگذار بود كه وی تصميم گرفت به اوزاكا برود و خودش را وقف گسترش و ملی كردن كاراته در ژاپن كند.
 از آنجايی كه كاراته يك هنر اصیل اُکیناوایی بود (یعنی غیر ژاپنی)، كنوا مابونی زمانی که به اوزاكا رفت با يك درك غلط از كاراته روبرو شد. در آنجا هيچ باشگاه عمومی برای كاراته وجود نداشت پس مابونی سعی كرد تا كاراته را در پاسگاههای پليس و معابد بودائی تعلیم و ترویج دهد. انبوه تماشاچيان در پذيرفتن كاراته مشكل داشتند، كنوا مابونی تلاش شبانهروزی خود را جهت ترویج کاراته آغاز کرد، او حتی تامه شيواری ( شكستن آجر و تخته) را تمرين میداد تا نيروی این هنر رزمی را به عموم مردم نشان دهد. بعضی مواقع از كاراته در دعواهای معمولی استفاده میشد كه اين امر با فلسفهی كاراته تناقض داشت و به اعتبار آن لطمه میزد. پليس هم سعی میکرد با كاراته مقابله كند چون مواردی وجود داشت كه طی دستگيری مجرمان، پلیس مجروح میشد.
با وجود همه اين مشکلات كنوا مابونی در راهی كه انتخاب كرده بود ثابت قدم بوده و تلاشهای پیدرپی او نهايتاً به ثمر رسيد و نتيجه آن تأسيس سازمانی با نام دای نيهون كاراتهدو در سال 1931 شد. بعدها اين سازمان به نیهون كاراتهدو کای تغییر نام داد و منجر به پيدايش شيتوكای امروزی شد. اكثر اعضاء سازمان شاگردان خود كنوا مابونی بودند که امروزه هسته اصلی فدراسيون شيتوكای كاراته ژاپن را شكل دادهاند.
بعد از جنگ جهانی دوم باشگاههای كاراته يكی پس از ديگری در مدارس و دانشگاهها افتتاح شدند. آنها مسابقات مختلفی را برگزار کرده و آماده ميزبانی مسابقات قهرمانی در ژاپن میشدند. طی سالهای سخت جنگ جهانی دوم مابونی با وقف خود برای گسترش و پيشرفت كاراته شيتوريو كمك شايانی به بازسازی ژاپن كرد. متاسفانه مرگ به او مهلت به ثمر رساندن ساير برنامههايش را نداد و در 23 می سال 1952 درگذشت.
 كاراته شيتوريو كه به وسيله كنوا مابونی ابداع شده بود از قسمتهای برجستهای از كاراته شوری استاد ايتوسو و كاراته ناهای استاد هیگااُنا اقتباس شده و نام شيتوريو از حروف اول اسامی اين اساتيد شكل گرفته شده است. مابونی در حين آموزش شاگردانش در دوجو توجه زيادی به كاتاها میكرد. او معتقد بود كه كاتاها هم شامل تكنيكهای دفاعی و هم تكنيكهای حملهای هستند که مهمترين بخش كاراته به شمار میآيند و دانستن معنای هر حركت در كاتا و اجرای درست آن ضرورت دارد. كنوا مابونی اولين نفری بود كه اصول بونکای کومیته و هوکیکومیته را معرفی كرد كه هدف و استفاده درست از هر كاتا را نشان میداد. نتيجه نهايی از آموزش كاتا به كاربردن تکنیکهای كاراته در مبارزه است. همچنین تمرين مداوم كاتا به انتقال اطلاعات و دانش موجود در كاتا به نسل بعد نیز كمك میكند. شيتوريو كاراته برخلاف ساير شيوههای كاراته كاتاهای بسياری دارد. به عقيده مابونی شاگردی كه كاتا نمیداند و فقط كوميته تمرين میكند هيچوقت در كاراته پيشرفت نخواهد كرد و هيچوقت معنای کاراته را درك نخواهد نمود.
مدرسه شيتوكای کاراته فعاليت بينالمللی خودش را آغاز كرد و اساتيد سبک به آسيا، آمريكای لاتين، ايالت متحد امريكا و اروپا روانه شدند. در نوامبر 1990 نمايندگانی رسمی از كشورهای مختلف به منظور بحث و گفتگو برای گسترش كاراته در جهان و تأسيس فدراسيون جهانی شیتوریو كاراته در مكزيكوسیتی گرد هم آمدند. همين موضوع در هاوانا در طی اولين دوره مسابقات قهرمانی كاراته شيتوكای آمريكا مورد بحث قرار گرفت و نهايتا در 19 مارس 1993 فدراسيون جهانی شیتوریو کاراتهدو به مركزيت توكيو و رياست مانزو ايواتا تاسيس شد و نمايندگانی از 28 كشور جهان در اولين دوره مسابقات آن شركت كردند.
برگشت به بالای صفحه |
